Over Renée Hogeland

Renée Hogeland (geboren te Haarlem) studeerde in 1981 af aan de Utrechtse Hogeschool voor de Kunsten met als specialisatie Monumentale Vormgeving. Sindsdien schildert zij professioneel. Naast reisimpressies komen vrouwenfiguren al jarenlang als een vertrouwd thema in haar werk terug. Hogeland schildert primair met gevoel en met passie. Die elementen zijn terug te vinden in haar temperamentvolle manier van schilderen, het kleurgebruik en de onderwerpen die zij kiest. Haar schilderijen, meestal acryl op linnen, zijn altijd het resultaat van een creatief proces, waarbij zij zich door haar intuïtie laat leiden.

Interview

“Ik ben in 1954 geboren in Haarlem, heb MMS en Schoevers gedaan en ben toen in de koffiehandel beland bij Hagemeyer in Amsterdam. Toen ze me vroegen om naar Parijs te gaan om daar de koffiehandel in te gaan, dacht ik: ‘ik wil iets totaal anders.’ En dat werd het… Aangenomen op de Utrechtse Hogeschool voor de Kunsten wilde ik schilderen. Maar mijn schilderijen vonden ze in die tijd niet monumentaal genoeg. Met zijn tweeën mochten we er uiteindelijk toch in afstuderen. Ik woon en werk nu alweer jaren in Wassenaar.

Ik schilder figuratief maar met een groot gebaar. Ik hou van snel schilderen, meestal in acryl of in acryl met inkt. De snelle droging van de verf vind ik heerlijk. Gewoon in zo’n schilderij kruipen. Totaal van de wereld zijn. De reis en zoektocht aangaan. De tussenweg vinden tussen een los geschilderd schilderij dat wel klopt. Proberen om het niet teveel af te maken. Wanneer moet je stoppen en wanneer ga je te ver? Met de uitspraak: ’In een leeg doek zit al een schilderij. Je hoeft het er alleen maar uit te halen’ ben ik het helemaal eens.

Schilders als Marlene Dumas vind ik geweldig, vooral haar sepia tekeningen. Ook Kees van Bohemen – een beetje vergeten schilder – heeft een mooie snelheid in zijn schilderijen. Isaac Israels en Breitner kunnen mij ook inspireren. Vooral het licht dat ze in hun schilderijen gebruiken. Ik kan door van alles geïnspireerd raken. Een reis, een foto in een krant, een jazzballet, een voorstelling of een film. Ik vind het heerlijk om vrouwen te schilderen. Heb het door de jaren heen al veel gedaan. Proberen iedere keer sterke vrouwen te schilderen die toch elegant, vrouwelijk of exotisch zijn.

Zo heb ik in twee dagen op steigers de koepel van restaurant de Koepel in Voorburg beschilderd met 17 erotische portretten van vrouwen. De toenmalige eigenaar Henk Savelberg wilde eigenlijk engeltjes maar dat zijn duidelijk superbengeltjes geworden. Ik kon daarna drie dagen niet lopen van al het heen en weer geklim. Zulke opdrachten zijn geweldig! Het schilderen van Pavarotti en hem dit tijdens zijn persconferentie als enige mogen aanbieden was ook bijzonder. En ik heb weleens een doodskist beschilderd met de overledene erin. Toen mijn mobiel afging sprong ik van schrik 2 meter de lucht in. Ik dacht dat het uit de kist kwam.

Soms schilder in bijna doorzichtig en dan gebruik ik weer dikke verf. Ik gebruik pastel kleuren in combinatie met primaire kleuren. Ik hou van groot opzetten en schetsmatig werk. Het moet op afstand spreken maar ook dichtbij een verhaal hebben. Verder moet je je gevoel gebruiken. Impulsief ergens een vlek neer zetten en weten dat die goed staat. Ik vind schilderen zo leuk dat ik wel kan blijven doorgaan. Soms zeggen mensen  heb je dat schilderij nog? Dan heb ik er al overheen geschilderd. Kom nooit terug met een schilderij omdat ik de handtekening ben vergeten, want je krijgt er een heel ander schilderij voor terug!

Het gaat niet om inspiratie. Je moet gewoon werken. Maar je hebt wel momenten dat het heel lekker gaat. Dan hoef je niet na te denken. Dan gaat het penseel vanzelf. Ik zet vaak een schilderij op zijn kop. Dan zie je beter hoe de vorm, kleuren en verhouding zijn. Een goed schilderij moet niet afhankelijk zijn van de voorstelling.